و غريب را تحمل مىنمود ، و اگر كسى كارى انجام مىداد كه مطابق طبعش نبود ، از آن تغافل مىورزيد ، بزرگان را احترام مىكرد و خردسالان را نوازش مىنمود ؛ كمتر سخن مىگفت ، سخن كسى را قطع نمىنمود ، كسى را سرزنش نمىكرد ؛ چيزى كه سود نداشت از آن پرهيز مىنمود ؛ به سخنان مردم خوب گوش مىداد و . . . صفات حميده و ملكات فاضله آن حضرت در كتابهاى سيره و تاريخ اسلام منعكس است و بسيار آموزنده است . جامعهء خشن چنين روح لطيف و آزاده ، گرفتار افرادى شده بود كه از بسيارى مزاياى اخلاقى دور بودند و با شخصيتى مانند رسول اكرم ، چنان سخن مىگفتند كه گويى با يك فرد عادى كوچه و بازار حرف مىزنند . در سال نهم هجرت كه آن را « عام الوفود » مىنامند ، هيأت و دسته‌هاى مختلفى از قبايل اطراف براى تشرف به اسلام به مدينه مىآمدند ؛ وقت و بىوقت پشت در اتاق پيامبر كه با مسجد چندان فاصله نداشت مىايستادند ؛ فرياد مىكشيدند كه « يا محمد اخرج » ( اى محمد صلّى اللّه عليه و آله از اتاق بيرون بيا ) « 1 » اين كار علاوه بر اينكه استراحت رسول خدا را بهم مىزد ، يك نوع بىاحترامى به شخصيت بزرگ آن

--> ( 1 ) . عبد العلى حويزى ، نور الثقلين ، ج 5 ، ص 80 .